Documentaire

De mens in 2026

Beeld je in dat je als buitenstaander naar de aarde kijkt, die blauw-witte bol die al 4,5 miljard jaar baantjes draait rond de zon. Meer dan 4 miljard jaar na het ontstaan van de aarde – zo’n 235 miljoen jaar geleden – verschenen er dino’s op de planeet, van machtige vleeseters als de tyrannosaurus tot kolossale planteneters als de brachiosaurus. Ongeveer 66 miljoen jaar geleden stierven de dino’s uit.

Een onvoorstelbare eeuwigheid later, zo’n 300.000 jaar geleden, deed de moderne mens – Homo sapiens – zijn intrede. Het overgrote deel van die 300.000 jaar leefde de mens als rondtrekkende jager-verzamelaar. Het is pas 12.000 jaar geleden dat mensen zich begonnen te vestigen op vaste plekken en dus niet langer nomadisch leefden.

Sindsdien zijn er heel wat bekende volkeren en beschavingen geweest: Babyloniërs, Egyptenaren, Oude Grieken, Inca’s en Ottomanen, om er maar een handvol te noemen. De mens ontwikkelde taal, ontwierp wiskundige systemen, ontrafelde natuurwetten, bouwde helikopters en raketten, landde op de maan, vond de microscoop uit, het poliovaccin, MRI-scans, mobiele telefoons, het internet, AI.

Jammer genoeg is er ook veel dat de mens voorlopig niet kan: Alzheimer of Parkinson genezen, kanker uitroeien, armoede wereldwijd beëindigen, massale voedselverspilling vermijden, pesten op school stoppen, vrede op aarde brengen, kindersterfte elimineren, een economie ontwikkelen die een positieve impact heeft op het milieu in plaats van een schadelijke, etc.

Met een fakkel op een hijskraan

Wat doet die homo sapiens vandaag zoal, in 2026, na een evolutie van 300.000 jaar? Te veel om in beeld te brengen, uiteraard, van fruittaarten bakken tot kernwapens fabriceren. Toch probeer ik met mijn foto’s een klein stukje te documenteren van wat leeft in de samenleving. Ik dompel me onder in de meest uiteenlopende omgevingen en registreer, van Aalst Carnaval tot het militair defilé.

De afgelopen tijd legde ik me daarbij geregeld toe op twee specifieke thema’s: politieke betogingen en rave-cultuur. Waarom die twee? Zowel fotografisch als sociologisch vond ik ze kleurrijk genoeg om mee aan de slag te gaan. Daarnaast is het onderscheid tussen beide ook voldoende groot, wat meteen een breder palet aan indrukken en verhalen oplevert: de mens in erg diverse contexten.

Mijn derde, overkoepelende thema is de natuur. Want wie zijn al die andere wezens die hier rondlopen, -kruipen, -vliegen of -zwemmen? Naast de activist die met een fakkel op een hijskraan klimt, de losgeslagen raver die in een zweterige kelder z’n hoofd uitschudt, of de gespierde speerwerper die z’n record breekt, breng ik de wolfspin, de sprinkhaan en de prachtkever in beeld.

Natuurfotografie is niet alleen fascinerend omdat je er een wonderbaarlijk universum mee ontdekt, ze helpt je ook beseffen dat de mens een soort is naast alle andere. De mens maakt, net zoals pakweg de heggenmus, deel uit van de natuurlijke wereld. Het zou mooi zijn als we die natuur – waarvan we met z’n allen afhangen – in een betere staat doorgeven dan we ze aantroffen.

Hieronder vind je m’n fotoreportages, van boerenprotesten, marsen tegen de dierenindustrie en nationale stakingen tot rally’s tegen antisemitisme en een bijeenkomst na de dood van Fabian. Die foto’s maken helpt me om vinger aan de pols te houden en leert me iets over ons tijdsgewricht, zodat m’n denken zich niet in een vacuüm of echokamer ontwikkelt, maar te midden van het maatschappelijke gebeuren.