Verhalen

Nietig tandenstokertje

Toen ik vanmorgen wakker werd, dacht ik dat ik een hersentumor had. Al meegemaakt? Zo’n droom die nog even voortkabbelt nadat je je ogen opendoet, en die zo realistisch lijkt dat je met je verwarde kop een paar seconden lang naar de muur ligt te loeren voor je beseft dat alles…

Lees meer

…wat je daarnet nog zo intens beleefde, slechts verbeelding was.

Toch geen kanker dus, en ook geen rollend ziekenhuisbed of huilende familieleden. Nóg niet, want dat staat er natuurlijk wel aan te komen: die dokters, de scanner, het verdict, de hamer, de tranen. Is het niet volgende maand, dan volgend jaar wel. Iedereen komt aan de beurt, zelfs de stevigste boom wordt finaal geknakt als een nietig tandenstokertje.

In de schaduw van een lange rij populieren wandelde ik op het voetpad richting tramhalte. Het was half tien ’s ochtends, vierentwintig graden warm en ik liep al minuten met m’n ogen uitsluitend op het scherm van m’n telefoon gericht. Swipend zonder opkijken, snijdend door de publieke ruimte, tot ik met m’n rechterschoen plots vol tegen het uitgedroogd kadaver van een duif aan trapte.

Pats.

Het skelet met verenkleed schoof wel drie meter voor me uit, zacht suizend over het ruwe grijze oppervlak, als laatste reis door het zanderige stof. Verdomme Hans, junkie, hoe losgescrold van je omgeving kun je zijn? Ik gleed m’n telefoon terug in m’n broekzak, keek eens rond – wauw, overal mensen – en stapte het laatste stuk naar de tram met opgeheven hoofd verder. Aanwezig.

Bij de halte stond een klein oud vrouwtje ingetogen te wachten. Ze bleef angstvallig naar de grond staren, naar haar nette beige schoentjes, stokstil, alsof ze probeerde op te gaan in het decor, maar dan als een schichtige kameleon op leeftijd. ‘Goeiemorgen mevrouw’ zei ik zacht, waarna ze voorzichtig opkeek. Toen verscheen een verlegen glimlach op haar gerimpelde gelaat.

We knikten naar elkaar en later hielp ik het dametje ook instappen. Ik ging zelfs naast haar zitten, in de zweterige tram naar het bonkend hart van de stad. Overal snuiten, smoelen, tronies en gezichten. Allemaal aan het kijken, allemaal iets aan het denken. En binnen honderd jaar schiet er van al die lui hier niemand meer over, bedacht ik me. Dit hele bos aan mensen wordt langzaamaan gerooid.

Dat frêle meisje daar, bijvoorbeeld, met de bleke huid en paarse lange haren. Door het tussenschot van haar neus zat een ringetje gepiercet, om haar hals droeg ze een choker met pinnen, en uit de punt van haar ooghoek vertrok een streepje zwarte eyeliner in de richting van haar slaap. Cat eyes. Ze was verzonken in een lijvig gothic-boek met groot zilveren kruis op de donkere kaft vooraan.

Of die kerel in z’n fancy groene trainingspak, met z’n fijne donzen snor, z’n bruine schoudertasje van Vuitton en glimmende witte airpods in. Achter z’n oor zat alvast een sigaretje klaar. Verderop stond een grijze vijftiger met gereedschapskist en couperose op z’n wangen, gehuld in een blauwe overall met witte verfvlekken, klaar voor alweer een lange dag van muren, kwasten, rollers en penselen.

Tik-tik-tik

Een jongeman in blauw, strak pak zat verwoed te tikken op z’n laptop. In het gangpad stond een studente met haar cursus kunstgeschiedenis in de hand. Iedereen leek druk op weg naar een bestemming, maar hoe vergankelijk is het allemaal? Tel er één eeuw bij en we zijn hier met z’n allen niet meer. Weggevaagd, verschwunden en vervangen door een hoopje nieuwe sukkelaars.

‘Sorry, weet u toevallig of de school naast het stadspark een goeie reputatie heeft, vlak bij de plek waar we opstapten daarnet’, vroeg ik het bejaarde vrouwtje naast me. ‘Oh nee, het spijt me, daar ken ik niemand. Waarom?’, reageerde ze met schurende stem. ‘Ik heb er vanmorgen m’n kinderen afgezet’, zei ik, ‘voor hun eerste schooldag, maar ik heb geen idee of dat de juiste keuze was’.

Het perkamenten vrouwtje keek me aan met priemende ogen. ‘Hoe oud zijn ze’, kraakte haar stem nieuwsgierig. ‘Zes en drie’, zei ik. ‘Och, ze hebben hun leven nog voor zich’, zuchtte ze mijmerend en sussend tegelijk. Toen stond ze op en schuifelde naar de deuren, op haar nette beige schoentjes. Zonder omkijken stapte ze af aan de volgende halte. En de zweterige tram raasde verder zonder haar.

Duizend fladderende vlinders

Roze rook, ritmisch gedreun en flitslicht. Ik wroette mezelf een weg door de golvende massa, de woelige wirwar van ravers in hogere sferen en kronkelde tussen de lege, plakkerige drinkbekers, de bezwete dansbenen en de tegen elkaar aan schurkende verhitte lijven toen een fijn blond meisje me…

Lees meer

…in het vizier nam. We hadden oogcontact, ze stapte op me af en probeerde iets in m’n oor te zeggen.

Om haar te kunnen verstaan ondanks de luide, hypnotiserende klanken van de melodisch geworden techno, kantelde ik m’n kop in haar richting. ‘Kun je een foto van ons maken’, vroeg ze – Liv was haar naam. Mijn camera bungelde weliswaar rond mijn nek, maar ik zei dat ik liever geen geposeerde foto’s maak. Ik was er voor de rauwe, anonieme sfeerbeelden, niet voor de blije gezichtjes.

‘Maar ik ga een vriendin kussen, kun je een foto van ons maken’, deed ze een nieuwe, directe poging. Ik liet die woorden even binnenkomen en was dan twee tellen de kluts kwijt. Kussen? ‘Euh, oké, ja, tuurlijk, go for it’, zei ik dan zo neutraal mogelijk, alsof ik die vraag iedere dag kreeg. En voor ik het wist liep Liv richting vriendin, besprak er iets en gaf me dan nog een korte, goedkeurende blik.

De twee stonden met een zachte glimlach klaar, omhelsden elkaar, sloten hun ogen en begonnen te tongen alsof ze zoete, lopende nectar proefden en iedere hap meer honger veroorzaakte. Ik richtte m’n lens op hun zoekende monden, terwijl de diepe, pulserende bassen op de achtergrond hun schouders masseerden in het blauwe schijnsel van de op en neer dansende laserstralen.

Deze nacht viel mij knus om het lijf als een warme jas in september, als een heet, weldadig bad waarin ik afgleed terwijl een zacht briesje me op het voorhoofd gefluisterd werd en fluwelen confetti als twinkelend licht uit de hemel vloeide over alle ravers heen. De muziek kolkte zwoel door mijn aderen en explodeerde tintelend als duizend fladderende vlinders in mijn hart. ‘Kanker’, zei Liv dan.

‘Sorry, wat zeg je’, vroeg ik. ‘Ja, dat meisje daar, met wie ik net kuste, Mae is haar naam. Ze is een van mijn beste vriendinnen en heeft een zware kanker gehad dit jaar.’ Mae stond drie meter verderop alweer te dartelen in de massa. Nu pas viel haar korte haar me op. Angst, chemo en een dubbele mastectomie had ze doorstaan, maar vanavond ging de hele vriendenkliek opnieuw samen dansen.

Ik kon de emoties in hun bubbel proeven. De opluchting en de liefde klotsten er tegen de speakers, de lampen en de muren. Ik dacht meteen aan m’n eigen zus en stapte naar Mae. ‘Ik ben blij dat jij hier bent vandaag’, vertelde ik haar nogal pathetisch. ‘De foto’s stuur ik jullie morgen.’ Dan zette ik m’n zoektocht verder: op naar de dj booth, the pit, het kloppend hart van dit elektrische gebeuren.

Dáár, op een dikke meter van de dj en zijn decks, te midden van de koortsige meute in het oog van deze nachtelijke zonnestorm, vielen ongetwijfeld nog meer pakkende verhalen als sterrenstof uit de lucht te snuiven. Ik hield m’n ogen hemelsbreed open en zag in een uithoek plots Maron en Zita opduiken. Nu zat het spel helemaal op de wagen. Dit was het scenario waar ik zo op gehoopt had.

Twee zachte handen

‘Weet je wat het geheim is van écht lekkere baklava’, vroeg Mira me. Ik bekende dat ik daar eigenlijk nog nooit grondig over nagedacht had. Baklava? Dat haalden mijn nonkels zelden in huis.

‘Luister,’ zei ze. ‘Op het moment dat je goed op dreef raakt met de notenvulling, knijp je een paar seconden lang je beide…

Lees meer

…ogen dicht. Hoor je me?’ Ja, natuurlijk hoorde ik haar. Ze stond naast me.

‘Dan spuw je drie keer recht in het deeg, mét overtuiging, maar dus wel met je ogen dicht hè, terwijl je de zoete amandelbrij blijft kneden met twee zachte handen’, sprak ze op belerende toon.

‘En als je met siroop begint te sprenkelen, moet je héél geconcentreerd aan ongeremde, premium gay seks denken. Of doe gewoon alsof je op een honingfeestje bent. Dan volgt het resultaat vanzelf.’

Huh? Wacht. Wat bazel jij allemaal?

‘Probeer het’, lachte ze me toe, terwijl ze gezwind op haar blauwe plooifiets sprong en wegreed door de roze kersenbloesems die de straat bedekten als bloemsuiker op een warme wafel.

Ik keek Mira na, vrolijk fietsend met haar weelderige bos zwarte krullen in de wind. Daarna wreef ik mezelf eens goed in de ogen – honingfeestje? – en wandelde verward naar huis.

Moeder zat er in haar groene, stoffen zetel te borduren. Poes Pistache sliep op zijn vertrouwde plekje naast de smeulende kachel, en vader las z’n krant vanuit de zuchtende schommelstoel bij het raam.

Buiten begon het te druppelen en de klok tikte hoorbaar aan de wand. ‘Oei, zo laat al’, sprak moeder. ‘Ik moet aan de perzikbavarois beginnen.’ En op roze pantoffels slofte ze geruisloos naar de keuken.

Daar lag het grote, smoezelige dessertenboek al flink doorbladerd te prijken op het glimmende witte aanrecht. Het geheim van écht lekkere perzikbavarois? Dat zou ze nu per ongeluk onthullen.

error: Content is protected !!